نظرات

سلام بخوانندگان گرامی و مسؤلین سایت

آیة الله مکارم شیرازی هنگامی که دربارهء « امر بمعروف و نهی از منکر » سخن می گویند برای همه قابل درک است و از یک مقام روحانی و مذهبی غیر از آن انتظار دیگری نیست.

در این بخش از سخنان آقای مکارم اما نکاتی نهفته است که دقت در آنها چه برای شخص ایشان و چه برای فعالین سیاسی حائز اهمیت است.

آنچه که باید برای ایشان و قشر روحانی اهمیت داشته باشد و برای آن پاسخی بیابند اینست که چرا در مدت حیات جمهوری اسلامی که تمامی امکانات کشوری چه از لحاظ مالی و چه از لحاظ تبلیغاتی و چه امنیتی در اختیار این قشر اجتماعی قرار داشته است نتوانسته اند تفکرات و یا برداشت های خود از اسلام را به فرهنگ جامعه تبدیل نمایند.

مسلما" باید اشکالاتی در کار بوده باشد که این عدم موفقیت را بوجود آورده است. این قشر خود بهتر می تواند اشکالات کار را دریابد ولی افرادی همچون من که در این سرزمین زندگی می کنند وتعدادآنان نیز کم نیست می توانند به برخی از دلائل این ناکامی ها اشاره نمایند ، شاید که مؤثر افتد.

برخی ازاشکالاتی که من و امثال من می توانند به آنها اشاره نمایند عبارت است از :

1 - در کشور ما متأسفانه روحانیت دولتی شده است. هرچند عده ای نمی خواهند این نظر را بپذیرند وعلاقمندند که بر استقلال حوزه ها و روحانیت تکیه کنند اما این فقظ یک شوحی تلخ است.

برای اثبات اینکه روحانیت ایران دولتی شده است نیازی نیست که راه دوری را طی کنیم فقط کافی که سخنان ایشان را که در بالا آمده است یکبار دیگر مرور کنیم متوجه می شویم که خود ایشان هم دولتی بودن روحانیت را تأئید می فرمایند. ایشان می گویند « قوه‌قضاییه به مقابله با جرائم برخیزد و مجریان محترم به وظیفه اصلى خود که اجراى قوانین است بپردازند و از قلمرو خود خارج نشوند تا همان‏گونه که رهبر انقلاب فرمودند ملت مسلمان و انقلابى ما آسوده خاطر با اتحاد و انسجام وضع داخلى به مقابله با تهدیدات خارجى بپردازد. »

این سخنان یک مرجع تقلید است که برخی می خواهند بر استقلال آن قسم یاد کنند. این سخنان با سخنان فلان وکیل الدوله هائی که صندلی های خانه ملت را غصب کرده اند و هر روز قبل از انجام وظائف نمایندگی در صدد کسب اطلاع نظر رهبری در مورد مسائلی هستند که به اصطلاح می خواهند در باره اش تصمیم بگیرند ، چه تفاوتی دارد؟

وقتی یک روحانی طراز اول حوزهء علمیه چالش های موجود در جامعه را از همان زاویهء فر افکنی نگاه می کند که رهبر نگاه می کند خواننده چه استقلالی بلحاظ مواضع سیاسی - اجتماعی میتواند برای او قائل شود تا توصیه های مذهبی او را در خارج از سیاست های مقطعی و یا دراز مدت مقامات حکومتی ارزیابی نماید؟

2 - در جای دیگر این نوشته آمده است:
« مسئولین مراقب سخنان خود باشند و بدانند خانواده شهدا، نیروى بسیج مخلص، حوزه‏هاى علمیه و تمام وفاداران انقلاب اجازه نخواهند داد مسئله‏اى مانند امر به معروف که از مسلمات قرآن مجید است و مخصوصاً مسئله حجاب که از ضروریات اسلام مى‏باشد و امروز به عنوان رمزى از اسلام در همه جا شناخته مى‏شود زیر سؤال برود.»

یکی از مشکلات بزرگ جامعهء ما « قانون گریزی » مسؤلین کشوری از صدر تا ذیل است. تا این مشکل در جامعهء ما حل نشود این کشور روزگار خوشی را تجربه نخواهد کرد.

حال بار دیگر به گفته های ایشان توجه کنید که می گویند « ...بدانند خانواده شهدا، نیروى بسیج مخلص، حوزه‏هاى علمیه و تمام وفاداران انقلاب اجازه نخواهند داد...»

این مرجع محترم تقلید باید پاسخ دهند که خانوادهء شهدا ، نیروهای بسج ،حوزه های علمیه ، وفاداران انقلاب تا کی و چه زمانی اجازه دارند خود سر و خارج از کنترل نهادهای رسمی و قانونی ، دست به هر کاری بزنند و به هیچ کس هم پاسخ ندهند؟ مگر برای مقابله با نا هنجاری های اجتماعی یک و یا چند سازمان متولی قانونی و رسمی نداریم ؟ مگر اینهمه جنایاتی که رخ می دهد و آمرین و عاملین آنها در پوشش مصونیت آهنین خانوادهء شهدا ، بسیج ،حوزه های علمیه آزاد می چرخند و هیچ نگرانی از عقوبت اعمال خود ندارند، گروه های مختلف مورد اشارهء حضرت آیة الله نیستند؟ شاید گروه های دیگری هم هستند که جزء این دسته از اراذل و اوباش نیستند و دست به اقدامات مشابه میزنند که لابد حضرت آیة الله از وجود آنان مطلع هستند و در مواقع ضروری آنها نیز وارد کارزار خواهند شد ؟

بنظر خوانندگان محترم آیا سیاست های این آقایان با سیاست های حاکمین استبداد متفاوت است ؟ و یا اینکه هر جا که حاکمین کم می آورند این آقایان به این عنوان که مستقل هستند و جزء هیچ نهاد حکومتی نیستند و بعنوان دفاع از فریضهء امر بمعروف و نهی منکر و باز بعنوان اجرای ضروریات دین ، به کمک آنها می شتابند ؟

حکومت برای اجرای نظرات خود به اندازهء کافی افراد و ابزار باز دارنده دارد و دیگر نیازی به گفتهء آقایان نیست. گفتهء این حضرات سیاست های سرکوب و پایمال کردن حقوق شهروندی و فردی افراد جامعه را « موجه و شرعی » جلوه خواهد داد و نه هیچ چیز دیگر.

از اینرواستقلال حوزه های کنونی در ایران و در خواست واظهار نارضایتی این حضرات دربارهء اجرای احکام شرعی را باید با اما و اگر های زیادی برخورد کرد و به آنان گوشزد کرد که در جمهوری اسلامی ایرا ن هرروزه بوسیلهءحاکمان استبداد حقوق شهروندی افراد زیر پا گذاشته می شود ، دستگیری های غیر قانونی، شکنجه های غیر انسانی، زندانها و اعدامهای بناحق ، بهم ریختن کانون خانواده ها ووو بوقوع می پیوندد که مسألهء حجاب در برابر آنها قطره ای است در برابر دریا.

جالب است که می فرمایند « مخصوصاً مسئله حجاب که از ضروریات اسلام مى‏باشد و امروز به عنوان رمزى از اسلام در همه جا شناخته مى‏شود زیر سؤال برود.»
ولی انگار قبح و زشتی قتل ، جنایت ، محروم کردن افراد جامعه از حقوق خود و زندگی و ... که بشریت فارغ از هر نوع دین و آئینی ، آنها را محکوم می کنند از اهمیتی برابر حجاب برخوردار نیست!!تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.