بسم الله الرحمن الرحیم

ای که پیچیده شبی در دل این کوچه صدایت

یک جهان پنجره بیدار شد از بانگ رهایت

روز سوم شعبان ، روز میلاد امام حسین (ع) ، وارث عظیم ترین حادثه تاریخ است . روز تولد بزرگ پاسداری که شراب عشق را نوشید و با خون خود و فرزندانش مکتب اسلام را زنده نگاه داشت تا هیچ گاه رنگ نابودی بر خود نبیند.

صبر و استقامتِ همچون کوه او بود که به ما درس شهامت و ایستادگی در برابر تمامی کژی ها را داد و چه زیبا صفات حقیقی یک پاسدار را برای شیعیانش به یادگار گذاشت. پاسداری به دور از تمامی تعلقات دنیا، بریّ از همه اغراض شخصی و جاه طلبی، نهایت شرافت ، ایثار، رحمت و فداکاری.

و اما ای حسین (ع)! ای فرزند خلف فاطمه(س)! ما از شما یگانه اسوه آزادگی و مصداق حقیقی نفس مطمئنه استعانت می جوییم

که پاسداری از خون پاک شهدا را به ما عطا کنی

و یاریمان نمایی تا حکومت خاکی، ما را اسیر و زمینگیرخود نکند

و هرچند که طاقت از خود گذشتن و به خدا رسیدن سخت است ، ما را شجاعتی عطا فرمایی تا نامردمی را برنتابیم و گردن نهادن به اصول را دریابیم . و اما تو ای پاسدار سپاه حسین گوش بدار که فرزندش خمینی کبیر چگونه سپاه الله را برای تو ترسیم می کند:

«ما که می خواهیم سپاه و ارتش جندالله باشندو دسته بندی نداشته باشند و جهات سیاسی را کنار بگذارند برای این است که اگر جهات سیاسی و مناقشات سیاسی در سپاه رفت و در ارتش رفت ،باید فاتحه این سپاه و این ارتش را بخوانیم. این جهت را باید آقایان متوجه باشند ... .»

. صحیفه نور ، ج۱۹، ص۲۹ ، سخنرانی در سال۶۳ [۱]