تاریخ به یاد خواهد داشت آنچه را که در یکسال اخیر رفته، حرمتهایی که شکسته شد و خونهایی که بر زمین روان گشت، و آنچه که بر مردم گذشت، جماعتی که با سکوت به خیابانها آمدند و در آرامش حقی را طلب کردند. تاریخ به خاطر خواهد سپرد، همانطور که از یاد نبرد آنچه که در اعصار پیش رفت که حدیث همان حدیث است، جماعتی که حقی را طلب میکنند و حاکمانی که به زور اسلحه خون جاری میکنند، به این امید که آن خون حقیقت را در خود دفن کند و سرخی آن رنگی دیگر بر آن نشاند، زمانی یزید و یزیدیان خوانده میشوند و زمانی نامی دیگر.
چندین شب است که شیخ شجاع اصلاحات میزبان جماعت کوردل بی انصافی است که لبیک گویان، به نام اعتقاد، شرف را به کناری نهاده اند و بی هراس از هرانچه که اعتقاد نامیده میشود و بی توجه به هر صفتی که انسان را انسان میسازد چماقی دست گرفته اند و خیابانها را قرق خود کرده اند، که غافلند که برگهای تاریخ را باز میخوانند و محتوای آنها را دگرباره به نمایش میگذارند! به پشتوانه حکومت جابر و حمایت سرنیزه حاکمیت ظالم سینه سپر کرده اند و در نبود نیرویی که روزی قرار بود حافظ نظم باشد و امروز ماهیت خود را در دفاع از اخلال گران و براندازان جمهوری تعریف میکند، هر آنچه از پستی است انجام میدهند و چه طنزی که با فریاد مرگ بر یزید، یزیدوار رفتار میکنند.
داستان به یزید رفت و تشبیه از این ملعون تاریخ، که آنچه وی کرد ظلمی بود که در میانه میدان رفت، دو گروهی که در یک نبرد نابرابر صف آراستند، که آنچه اینجا و امروز میرود غیر از آن است که اینبار نبرد نه در میان دو گروه شمشیر بدست، که در آن سوی میدان جماعت بزرگی اطراق کرده اند که نه سودای کشتن دارند و نه هوای شمشیر دست گرفتن، نه آمده اند بجنگند و نه حتا آمده اند غیر از آنچه که حاکمیت وعده داده است را طلب کنند، سکوت را بزرگترین فریاد میدانند و شعار "مرگ" را بزرگترین منکر. گوشهای ایستاده اند و ناباورانه به جماعتی نگاه میکنند که شمشیر میچرخانند و به نام اسلام، خدای محمد را به جنگ میخوانند. این یزید کجا و آن یزید کجا!!!
امروز روز قدس است، روزی که بنیان نهاده شد تا نمادی باشد برای دفاع از ظلم، آنهم در حکومتی که قرار بود منادی برابری باشد، نماد حق طلبی دینی که دیگر حدیث ظلم در این دیار آنقدر آشنا است و آنقدر نزدیک که خبر زندان و حدیث شکنجه و تجاوز، داستان هر روزه ما شده است! دیگر یزیدی نیست که کربلایی ده روزه بیافریند که حدیث یکساله ما خود داستانی دیگر است. روز قدس، روز قیام بر علیه ظالم زمان است که شهر تهران شاهد است که این چکمهٔهایی که میادین و خیابانها را از حضور خود لبریز کرده اند، نشان از لرزه بر اندام کدام ظالم میدهد. مهدی کروبی و میر حسین موسوی تنها شاخهای قدرتمند از درختی هستند که تنه تنومند آن ریشه در ذهن مردمان این سرزمین دارد، با آن چه میکنند؟
]]>به گزارش پارلماننیوز، در این دیدار که جمع زیادی از جوانان فعال احزاب اصلاحطلب و ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی در اصفهان حضور داشتند، یکی از مداحان اهل بیت به ذکر مصیبت و نوحه خوانی به مناسبت شهادت امام علی پرداخت.
در این دیدار که جهت عیادت از آیتالله طاهری و اعلام حمایت جوانان اصلاحطلب اصفهانی از نماینده آیت الله خمینی در استان اصفهان برگزار شد، نماینده این جمع به سوابق امام جمعه مستعفی اصفهان در طول دوران مبارزات برای پیروزی انقلاب و هشت سال دفاع مقدس اشاره کرد.
وی گفت: آیتالله طاهری از معدود علمایی بودند که به شهادت بسیاری از افراد تقریبا در تمامی عملیاتهای هشت سال دفاع مقدس حضور مستقیم یا غیرمستقیم داشتند و فرزند ایشان نیز که همچنان مفقود الجسد است نیز جان خود را در جنگ تحمیلی فدای دفاع از انقلاب اسلامی ایران و آرمانهای امام راحل کرد.
نماینده این جمع افزود: آیتالله طاهری جزو افراد معتمد امام راحل بودند و رابطه ایشان با حضرت امام بسیار نزدیک بود و امام نیز به ایشان اعتماد کامل داشت.
این فعال سیاسی اصلاحطلب در پایان ضمن آرزوی صحت و سلامت برای آیتالله طاهری تاکید کرد که جوانان اصلاحطلب اصفهانی به رغم آنچه گذشت همچنان در ادامه راه و خط بنیانگذار انقلاب اسلامی و حمایت از آیتالله طاهری گام خواهند برداشت.
آیتالله طاهری نیز در پایان این دیدار گفت: دعا میکنم که راه امام راحل ادامه پیدا کند و هر روز جایگاه امام خمینی(ره) که در نزد ملت ایران بسیار رفیع است، رفیعتر شود.
]]>پایگاه اطلاع رسانی حدیث سرو، که اخبار و مطالب مربوط به این مرجع تقلید را منتشر می کرد، از ساعاتی پیش در ایران فیلتر شد.
این فیلترینگ در حالی صورت گرفت که وی در سخنرانی های ماه رمضان، انتقاد هایی نسبت به حاکمیت داشته و تذکراتی در این خصوص داده بود.
]]>این اختلال در سرویس های پر سرعت ADSL نیز به خوبی قابل مشاهده است. با نزدیک شدن به روز قدس سرعت اینترنت در ساعات گذشته به شدت کاهش یافته و جی میل و یاهو میل هم دچار اختلال شدید شده اند به طوری که دسترسی به یاهو میل امکانپذیر نمیباشد و جی میل هم دچار اختلال شدید شده است. همچنین دسترسی به بسیاری از سایتها همچون فیس بوک و سایتهای خبری نیز مختل شده است.
]]>به گزارش جرس به نقل از فارس، حسین ساجدینیا امروز در جمع خبرنگاران با اشاره به اجرای طرح مهار در شهر تهران گفت: امروز نیروهای پلیس در سطح شهر تهران مستقر شدهاند. علت این حضور نیروها به دلیل تمرینهای عملیاتی است که هر دو ماه در سطح شهر به اجرا درمیآید.
وی مدعی شد: این تمرین عملیاتی به منظور تعامل هر چه بهتر بین پلیسهای تخصصی و افزایش آمادگی نیروها اجرا میشود و از ساعت ۱۰ صبح امروز تا ۱۲ ظهر شاهد حضور مأموران پلیس در نقاط حساس شهر هستیم.
سردار ساجدینیا افزود: نقاط حساس شهر شناسایی شده و نیروها به صورت تمرینی در این نقاط مستقر میشوند.
فرمانده پلیس تهران گفت: آمادگی پلیس برای برقراری نظم و امنیت در سطح شهر صد در صدی است و وضعیت نیروهایمان نیز مطلوب است.
ساجدینیا در پایان با اذعان به برنامه ریزی ویژه برای روز قدس عنوان کرد: برای برپایی هر چه باشکوهتر مراسم راهپیمایی روز قدس تمهیدات لازم در زمینه امنیت و انتظامات اندیشیده شده است و پلیس همه نقاط را پوشش خواهد داد
]]>امروز در جامعه ایرانی به تبع آنچه در بیش از یکسال گذشته اتفاق افتاده مردم بیشتر از هر زمانی با پرسشهای تعیین کننده و حساس درباره خود و جامعه ای که بدان تعلق دارند روبرو هستند.
در این شبهای قدر
مردم از خود می پرســـــــند قیام آنان به عنوان شهروندان، برای برپایی جامعه ای که در آن کرامت انسانی پاس داشته شود و زمینه رشد و شکوفائی استعدادهای خدادادشان فراهم آید و قدمهای روشن برای بهروزی آنان و جامعه برداشته شود، به کجا رسید. به راستی آنها تاچه اندازه به خواستهای بر حقشان یعنی استقلال، آزادی، عدالت و پیشرفت نزدیک گشته اند.
مردم ما از خود می پرســـــــند که استقلال سیاسی که ارمغان قیام و نثار خونهای بسیار بوده است تا چه اندازه به عزت و اقتدار و سرفرازی و استقلال اقتصادی کشورمان در جهان ومنطقه انجامیده است؟
می پرســـــــند آیا ما امید تحقق آنچه را که در بند یک سند چشم انداز بیست ساله آمده است به باد نداده ایم و آیا مدیریت غلط و ماجراجوئی های نابخردانه و دشمن تراشی های بیهوده در عرصه روابط خارجی، میراث گذشته پرافتخار ما را به باد نداده است؟ چه مانعی باعث شده که نظام نتواند از دستاوردهای سترگ مدیران فداکار و دانشمندان و متخصصان و مدافعان منافع ملی استفاده کند. و آیا می توان از سیاست خارجی که تنها در صدا و سیما و رسانه های مشخص دولتی پر هیبت و بااقتدار جلوه می کند و چهره ترحم انگیز آن را حتی درهای بسته گفتگوهای بی ثمر و ذلت بار نمی تواند پنهان کنند جز این انتظاری داشت؟ مردم ما به حق نگران حرکات خام دولتمردانی فاقد حمایت مردمی هستند، یعنی بی بهره از گرانبهاترین سرمایه و پشتوانه ما در تعاملات خارجی در طول دو دهه گذشته. و نگران از آنکه بی بهرگان از اعتماد ملی در پشت سر ملت چوب حراج بر منافع ملی بزنند و سرزمینی سوخته در پشت سر خود بر جای گذارند.
مردم از خود می پرســـــــند چه میزان از آزادی هائی که در پس قرنها اختناق و استبداد با نثار فداکاری ها و تحمل مشقتهای بی شمار به دست آمد و پاسداشت آنها در جای جای قانون اساسی مورد تاکید قرار گرفته باقی مانده است. و باز مردم می پرسند تا چه اندازه در جامعه ای که در آن قلم ها شکسته و دهانها بسته و روزنامه نگاران و فرهیختگان و استادان و معلمان و کارگران و زنان و مردان در پشت میله های زندان هستند و هرگونه انتقاد و اعتراض توطئه همداستانی با دشمنهای خودساخته خوانده میشود و هر گامی برای احقاق حق فتنه نامیده میشود، بحث از حقوق ملت و کرامت انسانی و آزادی ها موضوعیت دارد. با چمن کاری میدان آزادی و اینکه بگوئیم مردم ایران از بیشترین آزادی ها برخوردار هستند طعم تلخ دیکتاتوری در دهان شیرین نمی شود. مردم سوال میکنند که بدون ترس از زندانی شدن تا کجا می توانند از صاحبان قدرت سوال کنند.
مردم در شبهای شهادت حضرت علی علیه السلام از خود می پرســـــــند تا چه اندازه در زندگی شان از عدالت اجتماعی و اقتصادی و عدالت قضائی و حقوقی و عدالت اداری و استخدامی برخوردار شده اند؟ آیا در محاکم و دعاوی در پناه قانون هستند، یا قربانی اعمال نفوذ مراکز قدرتی میشوند که پایبندی به هیچ قانونی را بر نمی تابند؟ آیا بسیج و نیروهای نظامی و امنیتی و انتظامی از مال و جان و آبرو و حقوق آنان دفاع می کنند یا از مکانت و مکنت و قدرت زور مداران؟
مـــــــردم می پرســـــــند آیا سفره آنان امروز رنگینتر از دیروز است و یا حاصل وعده دروغین آوردن نفت بر سر سفره هاشان کوچکتر شدن این سفره ها و تحلیل رفتن لوازم رفاه در زندگی آنان بوده است؟
آنها سوگمندانه می پرســـــــند و می پرســـــــند کجا رفت آن حقوق شهروندی فارغ از هرگونه باور دینی و پیروی از هر مرام و مسلک، در حالی که چوب تکفیر و تفسیق از سوی محافل قدرت به بهانه دگراندیشی علیه همه متفکران و فرهیختگان بلندشده است؛ تا آنجا که وزیر دولت دانشگاه را به «باخاک یکسان کردن» تهدید می کند و نجوای عاشقانه ربنای یک هنرمند به علت کرنش نکردن در مقابل یال و کوپال داران از سر سفره افطار مومنان قطع می شود.
مردم ما از خود می پرســـــــند تا چه اندازه به آرزوهای دیرینه شان برای نیل به به پیشرفت ایران نزدیک شده اند. آیا سرمایه های تجدیدناپذیر در راه گسترش و تقویت زیرساختهای یک اقتصاد مولد و شکوفا هزینه شده است؟ و این پرسش مدام تکرار می شود کجا رفت بیش از چهارصد میلیارد دلار نفتی در سالیان اخیر...
آنها می پرســـــــند حاصل نظامی گری در عرصه تولید، توزیع و خدمات کشور آیا جز پدید آمدن قطب های اقتصادی انحصارگر، ناکارآمد و زیان ده و نیز نحیف شدن روزافزون بخش خصوصی و تعاونی بوده؟ آیا خصوصی سازی های نمایشی جز به اختصاصی سازی بنگاه ها و فعالیت های اقتصادی انجامیده است؟ آیا سیاست هایی که در دانشگاهها، به ویژه در قبال علوم انسانی، اتخاذ شده است جز به پادگانی سازی مراکز علم آموزی منتهی شده است؟
و باز هم این مردم هستند که می پرســـــــند آیا آنچه با آموزگاران، دبیران و مدیران باتجربه ای که تنها گناهشان مخالفت با سیاست های نسنجیده دولت در حوزه تعلیم و تربیت است می شود ما را به توسعه علمی پایدار خواهد رساند؟ آیا واردات بی رویه کالا، کمر صنعت ملی را نشکسته است؟ چه کسانی و چه باندهائی از این سیاستها آن هم زیر لوای مبارزه با فساد دولتیان سود می برند؟ مگر سیاستگذاری های بی برنامه دولت در حوزه کشاورزی، باغداری، دامداری و شیلات، روستائیان ما را در دل نگرانی مستمر نسبت به آینده خود قرار نداده است؟ آیا اگر اکثریت مردم ایران مواجب بگیر کمیته امداد یا مراکز مشابه شوند، به آرمان جامعه پیشرفته دست یافته ایم؟
این پرسش ها و صدها پرسش مانند آن، دغدغه آحاد مردمان ایران عزیز شده است و تبلیغات دروغین در پائین آمدن نرخ تورم، نمایش های پرهزینه برای نشان دادن حمایت مردم از دولت، سخنرانی های پرهیاهو برای موفق نشان دادن سیاست های دولتمردان، اصرار مکرر در نشان دادن خاموشی صدای اعتراض و انتقاد مردم، آنچنان نخ نما و بی فایده شده که گویی استفاده پرتکرار از این ابزارها تنها برای تسلی دل حاکمان است که صورت می پذیرد. و باید هم همین باشد چراکه چشمهای مست از قدرت و تفرعن نمی توانند پوستر "دروغ ممنوع" را ببینند چه رسد اثرات آن را در هدف گذاری ها و سیاستها و اجرا.
در این شبها ای کاش حاکمان بیش از هر چیز به شکاف عمیق بی اعتمادی بین خود و مردم می اندیشیدند و عمق فاجعه ای که اتفاق افتاده را درک می کردند. اگر چنین بود، فرصت باقی مانده را غنیمت می شمردند و در این ماه توبه و مغفرت، از ظلمی که بر مردم روا داشته اند به درگاه پروردگار و مردم دست طلب آمرزش بلند می کردند.
کاش به جای درخواست های مکرر از بازیگران صحنه بین المللی، یکبار هم که شده از مردم خویش می خواستند که فرصت جبران تمامی ستم ها و جفاهایی را که بر مردم روا داشته اند به آنها بدهند.
کاش درهای زندانهایی که آزادزنان و آزادمردان دلسوز این آب و خاک را در آن به بند کشیده باز می کردند و از آنان درخواست می کردند که آنها را در نجات یافتن از وضعیت مخاطره آمیزی که در آن قرار دارند یاری دهند. مردم با زبان حال و قال می گویند اینقدر در هر مناسبتی که به بن بست بر می خورید دشمن دشمن نکنید و همه مصیبت ها را به دشمنان خود ساخته و موهوم نسبت ندهید. دشمن واقعی در درون شماست وگرنه وقتی به فریاد آزادی خواهی و مطالبه حاکمیت مردم بر سرنوشت خود در دانشگاهها بر میخوردید، نمی گفتید که دانشگاهای مخالف تفرعن را با خاک یکسان می کنید. گیرم دانشگاهها را ویران کردید، با ملتی تشنه آزادی و فضیلت و عدالت چه میکنید؟
مردم می گویـــــند کاش به جای مهندسی فرهنگ و دانشگاهها بار دیگر پشتوانه عظیم مردمی را که روزگاری دولتمردان ما به هنگام نشستن پشت میز مذاکره همراه خود داشتند به دست می آوردید، تا می توانستید با عزت و اقتدار، از منافع ملی و بین المللی این سرزمین جانانه دفاع کنید.
ای کاش به جای دست و پا زدن برای توجیه مهاجرت بی سابقه سرمایه های انسانی، دست از مهندسیهای بی فرجام نیروی علمی و کار کشور بر می داشتید و از این بزرگترین و ماندگارترین سرمایه کشور بهترین بهره ها را برای پیشرفت و توسعه این سرزمین محنت زده می گرفتید. شاید هنوز هم راه بازگشت باز باشد. انتخاباتی آزاد برگزار کنید و حق مردم در تعیین سرنوشت خود را به راستی به رسمیت بشناسید. و بدانید که حق تعیین سرنوشت تجلی کرامت انسانی است. شرکت در انتخابات یک حق است و بر گزاری انتخابات آزاد و غیر گزینشی تکلیف حکومت است.
از مردم بپرســـــــــید آنها به شما خواهند گفت زندانیان حوادث پس از انتخابات را آزاد و به جای آن، عاملان و آمران فجایع شوم را مجازات کنید و با باز کردن درهای زندان، خود را از چرخه پایان ناپذیر و مضمحل کننده به کارگیری خشونت و ستم بیشتر آزاد نمایید. راه و رسم سخن گفتنتان را با مردم دگرگون و صداقت و شفافیت را جایگزین دروغ و تزویر کنید. با مردم خود آشتی کنید و از پشتوانه آنها عزت کسب کنید، تا مجبور نشوید در مناسبات خارجی خود تن به ذلت دهید.
اسلام رحمانی را بجای اسلام متحجرین تشنه قدرت بنشانید، همکاری و همدلی و اتحاد مبتنی بر اجماع ملی را بر استفاده از زر و زور و تزویر ترجیح دهید، آنگاه خواهی دید که همین مردم ستم دیده از شما، آماده بخشش شما خواهد بود و با بزرگمنشی، که از ویژگیهای تاریخی ایرانیان است، به شما فرصت جبران همه جفاهایی را که در حق آنها کرده اید خواهند داد. در غیر این صورت، مردم شما را تنها خواهند گذاشت و سرانجام همه حکومتهای خودکامه ای که ملتشان آنها را تنها گذاشت، در انتظارتان خواهد بود.
و سخن آخر این همراه کوچک جنبش سبز، با دیگر همراهان پایدار و مقاوم در سراسر ایران عزیز است. دوستان همراه، نوجوانان، جوانان و سالمندان، زنان و مردان حق طلب، روستائیان و شهرنشینان غیور، در هر کجای این سرزمین پرعظمت که زندگی می کنیم چاره ای جز صبر و استقامت در راه احقاق حق نداریم و باید شعله های آگاهی را در ظلمت ناپایداری که این روزها بر میهنمان سایه افکنده است زنده نگه داریم و به یاد داشته باشیم که در شرایط کنونی، بسیاری از هموطنان ما با چهره های زشت و توانفرسای فقر و تنگدستی در زندگی مواجه هستند. بسیاری از همسایگان ما شب را با دل نگرانی نسبت به فردا سپری می کنند. چه بسیار که در پرداخت هزینه های درمانی فرزندانشان درمانده اند. چه بسیار که خود فروشی و اعتیاد، خانمانشان را برباد داده است. و بی شک وظیفه همه ماست که دست درماندگان را بگیریم، در سفره هایمان با آنها شریک شویم، سنت دیرینه ایرانی در اطعام و نذورات و انفاق را زنده نگه داریم، جلوه های زیبای اسلام رحمانی را به نمایش بگذاریم و از حال و روز یکدیگر با خبر شویم. مگر نه این است که پیشوای پنجم ما به جابر فرمود که شیعیان ما شناخته نمی شوند مگر به تواضع، خشوع در برابر خداوند، امانت و درستکاری، به یاد خدا بودن، روزه و نماز، نیکوکاری نسبت به پدر و مادر، رسیدگی به همسایگان فقیر و بیچاره و ورشکسته و یتیم، راستگویی، قرآن خواندن، بدگویی نکردن به مردم، و درباره مردم سخن نگفتن مگر به نیکی؟ و مگر نه این است که اینها پایه ها و مغز دینداری در همه ادیان الهی است؟ از بزرگداشت خانواده های شهدای انقلاب، جنگ و حوادث پس از انتخابات غفلت نورزیم، و به یاد داشته باشیم که تعیین کننده سرنوشت این ملت، نه بازیگران منفعت جوی سیاست ورزی رسمی، که ظهور ملتی است که مدنیت پاینده و عزم راسخ خود را برای حق خواهی و تحول برای آینده ای بهتر در راهپیمایی عظیم مردمی ۲۵ خرداد سال گذشته، به نمایش گذاشت. اعتماد به مدنیت، همچون لنگری است که این ملت را در طول بحران ها و توفان های سهمگین، پابرجا نگه داشته است و به اتکای آن، پرچم هویت دینی - ملی خویش را از گزند تندبادهای حوادث، مصون و پراهتزاز نگاه خواهد داشت.
]]>بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم افتح لی فیه ابواب فضلک و انزل علیّ فیه برکاتک و وفّقنی فیه لموجبات مرضاتک و اسکنّی فیه بحبوحات جنّاتک یا مجیب دعوة المضطّرین.
عریضه هجددهم در بیست و دوم رمضان المبارک
از : همسر سید مصطفی تاجزاده یکی از امضاء کنندگان شکایت نامه از کودتاگران نظامی
به : دادستان تهران
سلام آقای دادستان
در آستانه سومین قدرِ دومین رمضان ِهجران نیکان، هوای نوشتن همچنان با من است. امروز روز بیست و دوم و یک روز مانده به روز قدس، می گویند مجازستان سخت دچار اختلال شده شما می دانید چرا؟؟؟ اما من، از آن جا که این عریضه ها باید به طور روزانه و مستمر منتشر شود، بی خیال گسستن همه بندها و سیم های ارتباطی آن چه گفتنی است می گویم و می نویسم. یادتان که هست قرار بود این عریضه ها بشود سندهای غیرقابل حذف و سانسور تاریخی. جزئی از تاریخ معاصر ما و جزئی از تاریخ جهان اسلام . بنابرین من خیلی به کاربرد کوتاه مدتش نمی اندیشم. البته در همین شرایط هم، شما و آن برادران از ما بهتران بعید است مشکل ارتباط داشته باشید و لابد به موقع پیام ما را دریافت خواهید کرد. خدا هم که بی سیم و بی هرگونه ابزاری، آن چه در دل ما و عمق جانمان می گذرد، می داند. که او عالم غیب و شهادت است و ما گاهی خودمان را می زنیم به آن راه و ساده لوحانه سعی می کنیم خیرالماکرین را هم فریب دهیم. جل الخالق!
آقای دادستان
فکر می کنید من این نوزده روز دوری و بی خبری از همسرجان را چگونه گذرانده ام؟ من! همسر سید مصطفی تاجزاده، آزاده دربند که در طول نه ماه اسارت سبزش اجازه ندادم کسی فراموش کند آزادگیش را و اسارتش را. و در طول پنج ماهی که بیرون از زندان گذراند آزادگیش را کسی فراموش نکرد اما اسارتش داشت به دست فراموشی سپرده می شد و خیلی چیزهای دیگر هم داشت به دست فراموشی سپرده می شد. مانند آن چه بر او و یارانش در آن نه ماه اسارت و بویژه در نزدیک به چهارماه انفرادی گذشته بود و خدا نخواست و نپسندید این نسیان و بی خبری را از جانب بندگان شیطان برای بندگان خودش که ریسمان های آفریده طاغیش ابلیس، توان انحرافشان از صراط مستقیم را نداشته و نخواهد داشت. انشاء الله حالا شما فکر می کنید این سکوت و آرامش من در این شرایط سخت و بی خبری چگونه ممکن شده؟ من که تصور ادامه ظلم به همسرم خواب راحت را سلب و زندگی راحت را حرامم کرده بود! به شما می گویم آقای دادستان. همسرم بعد از خواندن دلنوشته هایم مرا سفارش کرد که این قلم را در خدمت حمایت از همه مظلومان به کار ببرم و من این روزها با مظلومانی از دیار پاکان، ایران عزیز، زیست می کنم. با مظلومانی که نگاهشان هر دل سختی را نرم می کند و بغض و آهشان، هر دل غافلی را می لرزاند. و امید و توکلشان به خدا ایمان مؤمنان را می افزاید. من با این عزیزان زیست می کنم و غم شب و روزشان را می دانم. همه لحظات تنهایی شان را حس می کنم و در کنار دردهای بزرگ آنان، درد الیم خودم فراموشم می شود. درد دوری یار. دوری سرافراز مردی که می توانست بهترین زندگی را در این دو روزه دنیا داشته باشد و نخواست. می توانست همه اوقاتش را به خود و راحت و رفاه خویش و خانواده اش بیندیشد و نیاندیشید. می توانست مجیز بگوید و نگفت. می توانست با مدرک دکترایش امتیازات مادی کسب کند و از هراس این ابتلا، ترجیح داد تا آخر عمر دانشجو بماند. مرد وارسته ای که دنیا را با همه زینت هایش سه طلاقه کرد تا وارسته بماند و تنها بنده خدای سبحان باشد. تاجزاده را هر کس بشناسد، این سخنان برایش فهمیدنی است و آنان که نمی شناسندش دارند در ذهن های بیمارشان چهره یک دشمن فرضی را تصویر می کنند. نقاشی هایی ناموزون با رنگ هایی درهم و برهم که هر روانکاوی با یک نگاه به آن می تواند بیماری تصویرگر آن نقش ها را تشخیص دهد.
آقای دادستان
صبوری این روزهای من در پس آشفتگی های شبانه و اضطراب های دم به دم غیرطبیعی می نماید.نه؟ آری طبیعی نیست که جان انسان را از کالبدش جدا کرده و جلوی چشمش به بندی گران بکشند و واکنشی دیده نشود. آیا من زنده ام؟ می شود زنده بود و دید و چشید و سکوت کرد؟ نه هرگز. و من با همه صبوری های این روزهایم در کنار دیگر خانواده های مظلوم زندانیان سیاسی منتظرم تا قدر سوم را نیز بگذرانیم و پس از آن با مدد گرفتن از برکات و نعمات این ماه و این شب های گرانقدر بار دیگر پای در مسیر بگذارم. مسیری که از خدای رمضان خواسته ام که مرا در آن دور از لغزش و پابرجا بدارد.
آقای دادستان
فردا بیستمین روز بازداشت دوباره همسرم به دنبال انتشار خبر شکایت او و شش دلاور دیگر از کودتا گران است. اما هنوز نمی دانیم او را کجا برده اند. این نقشه اوین را اگر کسی زحمت می کشید برای ما ترسیم می کرد خیلی ممنون می شدیم. نقشه اوین و بندها و سلول ها و سالن ملاقات ها و اتاق های بازجویی و شکنجه گاه ها که شما انکارش می کنید و زندانیان اثبات! من می خواهم لااقل در خیال خود جای او را ترسیم کنم و ستایشگرانه به تماشایش بنشینم. من نمی دانم مصداق شکنجه از نظر شما چیست. اصلا نمی توانم وارد این وادی بشوم چون تصور آن برایم ممکن نیست. در کشور اسلامیِ ولاییِ علوی!!! باید میزگردی گذاشت با حضور زندانیان سیاسی و وکلایشان و خانواده هایشان با حضور بازجوها و قضات و به گفتگو نشست. حرف های من خنده دار است آقای قاضی؟ مدعی باید ادعایش را ثابت کند نه ؟ من شاهد زنان و مردان و جوانان افسرده ای هستم که خروج از زندان برای خانواده هایشان هیچ شادمانی به ارمغان نیاورده چرا؟؟؟ چه کرده اند با این عزیزان و چه می کنند؟ مصداق شکنجه را اعم از سیاه و سپید خود زندانیان بگویند در آن میزگرد افسانه ای که ما در خیال انتظارش را می کشیم و انتظار عبثی نیست. اما من در مورد شکنجه های روحی که شب و روز به خانواده های زندانیان و از جمله آزاده سرفراز، مصطفای من، وارد می شود مدعی هستم. از نظر من هر کسی که در بازداشت همسرم چه در دور اول و چه اکنون دخیل بوده شکنجه گر است. شکنجه که شاخ و دم ندارد آقا. من هر روز و شب باید یک خانه خالی از ماه درخشان زندگیم را تحمل کنم. باید در خیال خود آن به آن هزار قسم فکر بد و پریشان را جاروب کنم و دور بریزم و آنی دیگر خیالی دیگر. چرا که نه ؟ چه چیز قابل انکار است امروزه در این ام القرای مسلمین؟؟؟باید جواب بچه هایم را بدهم که از پدر خبر می خواهند و جواب پدر و مادر پیر و بیمارش را و خواهرها وبرادر داغ دیده اش را و جواب همکاران و هم فکران و یارانش را. آقا شما بفرمایید من بگویم همسرم کجاست؟حالش چطور است؟ بگویم همسرم، عزیزدلم، شریک زندگیم، همراه همیشگیم و کسی را که عزیزترین انسان های دوران، روح الله الخمینی، به من محرم و مأنوس کرده و سازش را تا پایان عمر به هردوی ما توصیه کرد به کجا برده اید و با او چه می کنید؟ و اصلا چرا برده اید؟ شنیده ام امکان استحمام نداشته! حتی در شب های قدر که غسلش مؤکد است؟ آه آه دارم پریشان گویی می کنم با زبان روزه!من از مستحبات می پرسم در حالی که این روزها حرام خدا را حلال کرده اند. این روزها و شب ها ما در پس کوچه های شهرمان عدالت را جستجو می کنیم و کرامت را و اخلاق را. آقای دادستان مرحمتی بنمایید و اگر نشانی درستی دارید دریغ نفرمایید.
اللهم افتح لی فیه ابواب فضلک و انزل علیّ فیه برکاتک و وفّقنی فیه لموجبات مرضاتک
آمین
]]>سیدحسن خمینی، سه شنبه شب ودر شب شهادت امیر مومنان حضرت علی (ع) با مددجویان نوجوان منتخب کمیته امداد امام خمینی دیدارودر فضایی معنویی و صمیمی روزه خود را در کنار آنان نیز افطار کرد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی وخبری جماران، سیدحسن خمینی، دراین مراسم که در مرقد آیت الله خمینی برگزار شد، با اشاره به جایگاه و اهمیت شب قدر، تاکید کرد: در شب قدر درهای رحمت الهی باز است. روایت شده است ملائکه بسوی زمین می آیند و آنقدر نعمت بر زمین پخش می کنند که بیش از حد است طوری که وقتی برمی گردند می خواهند نعمات اضافی را با خود برگردانند اما خدامی گوید؛ برنگردانید چون ممکن است عده ای خواب باشند سلام مرا به آنها برسانید؛ سلام هی حتی مطلع الفجر.
وی با بیان روایات مرتبط با این شب، گفت: شب قدر فرصتی است که به گناهانی که خودمان و جامعه را فراگرفته است، فکر کنیم و خدای ناکرده اگر ظلمی را مرتکب شده ایم، جبران نماییم. جا دارد دراین شب بزرگ دست به درگاه الهی بلند کنیم و ازاوبخواهیم که از گذشته ما درگذردوکمک کند در آینده طوری عمل کنیم که رضایت الهی را درپی داشته باشد.
یادگار امام راحل با اشاره به سفارشات بزرگان دین درباره پرهیز از ظلم و ستم گفت:امام محمدباقر(ع) می گوید پدرم در آخرین لحظات حیات خود، از من خواست سرم را به سینهاش بچسبانم تا وصیتی بکند، ایشان فرمود: ایاک و ظلم من لاناصرله سوی الله. بپرهیز از ظلم کردن به کسی که هیچ یاری کننده ای غیر از خدا ندارد.
وی با اشاره به اهمیت وصیت در متون اسلامی، اظهار داشت: نفس وصیت بسیار مهم است. وصیت بسیار متفاوت از کلام عادی است. وصیت آخرین توصیه ای است که یک فرد بعد از یک عمر تجربه، به بازماندگان می گوید.در این میان وصیت ائمه (ع)اهمیت دوچندان دارد.وقتی امام خمینی(س) نیز به ملت وصیت می کند ،می خواهد بگوید که من در پایان هشت دهه زندگی و تجربه های فراوان سیاسی و اجتماعی و فردی، آنچه لازمه سعادت ملت است، را می گویم.
سیدحسن خمینی، به اهمیت پرهیز از ظلم در وصیت های ائمه پرداخت و تصریح کرد: امام علی(ع) امام حسین(ع) و امام سجاد(ع)، در آخرین لحظات زندگی خود به فرزندان خود توصیه کرده اند که به کسی ظلم نکنند. این نشان از اهمیت دوری از ظلم دارد.امیرالمومنین (ع)در جای دیگری می فرماید که خدا دعای مظلوم را سریعتر اجابت می کند. حضرت علی(ع) می فرماید روزی که مظلوم بر ظالم سیطره پیدا می کند، خیلی شدیدتر از روزی است که ظالم بر مظلوم سیطره دارد.
وی به جایگاه ظلم ستیزی در اندیشه آیت الله خمینی پرداخت و اظهار داشت: امام جایی می گوید خدا غیور است اگر کسی به بنده مظلوم او ظلم کند، تحمل نمی کند.
سیدحسن خمینی در ادامه به برشمردن انواع ظلم پرداخت و گفت: ظلم سه نوع است ظلم به خود، ظلم به خدا و ظلم به دیگران. ظلم یعنی، حق دیگری را از بین بردن و او را از حقوق خود محروم کردن. غیبت، بدگویی و تهمت، ظلم به دیگران است. گناه کردن، ظلم به خود است و رعایت نکردن حقوق الهی ظلم به خداوند است.
در ابتدای این مراسم جمعی از نوجوانان مددجو به مناسبت شهادت حضرت علی، به سرود خوانی پرداختند و همچنین دو تن از مددجویان به نمایندگی از خانواده بزرگ کمیته امداد، در قالب برنامه ای خاص، خطابه ای خطاب به یادگار امام ارائه و از وی خواستند که در جمع انان سخنرانی کند.
]]>به گزارش خبرنگار سحام نیوز در پی نامه اعتراض آمیز شب گذشته فاطمه کروبی به آیت الله خامنه ای و همچنین ترس حکومت از حضور مهدی کروبی در راهپیمایی روز قدس، از ساعت ۱۰ امشب تعداد کثیری از اراذل و اوباش بسیجی در اقدامی هماهنگ واز قبل برنامه ریزی شده اقدام به تجمع در جلوی ساختمان محل سکونت مهدی کروبی نمودند.
این افراد به نوعی از حمایت نیروهای انتظامی نیز برخوردار شده اند، بطوریکه در شب قدر و شب شهادت امام علی(ع) این افراد بدون هیچ گونه ابایی اقدام به بر هم زدن نظم عمومی و آسایش مردم روزه دار در این شب مبارک نموده اند.
گزارش خبرنگار سحانیوز حاکی از آن است که این افراد با سردادن شعارهایی بر علیه مهدی کروبی و در حمایت از رهبری اقدام به پرتاب سنگ و پاشیدن رنگ بر روی ساختمان محل سکونت مهدی کروبی نمودند. اقدام این افراد موجب وارد آمدن خسارت های به ساختمان شد. این افراد علاوه بر شکستن شیشه های ساختمان اقدام به پاشیدن رنگ و دزدیدن دوربین های امنیتی ساختمان نمودند.
این افراد اراذل و اوباش نظامی که وابسته به قرارگاه شهید محلاتی هستند با سر دادن شعارهایی همچون"وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد و ... " " امریکا- کروبی- پیوندتان مبارک" و پرتاب سنگ و اشیاء مختلف به سمت ساختمان مسکونی، موجب بر هم زدن آسایش مردم منطقه شدند.
این در حالیست که این افراد همچون۳ شب گذشته با به همراه داشتن سلاح های گرم و سرد قصد ترساندن و ایجاد رعب و وحشت در اذهان عمومی و علی الخصوص جلوگیری از حضور مهدی کروبی در راهپیمایی روز قدس را دارند.
گویا جریان حاکم با توسل به گروه های اوباشگر بسیجی و استفاده از امکانات بسیج و سپاه قصد دارد تا از هر طریق ممکن از حضور مهدی کروبی در راهپیمایی روز قدس جلوگیری بعمل آورد.
لازم به یادآوریست که در پی حمله شب گذشته این افراد، فاطمه کروبی در نامه ای به آیت الله خامنه ای گفته بودند: اختلاف همسرم با جنابعالی در مسائلی که همگان بر آن واقفند چه ارتباطی با حق زیستن خانواده ما دارد؟
]]>